Systemy i sposoby wypasu zalety i wady

     Aby efekty wypasu były jak największe, pastwisko powinno być zlokalizowane jak najbliżej zabudowań inwentarskich. Jego usytuowanie względem np. obór dla krów mlecznych i bydła opasowego nie powinno być dalsze niż 1 a maksymalnie 1,5 km, a dla młodzieży hodowlanej 1,5 do, maksymalnie 2 km. Do ustalenia wielkości powierzchni pastwiska w gospodarstwie potrzebne są następujące dane: liczebność stada (DJP), długo.ć sezonu pastwiskowego (dni), przewidywane plony (t z ha) oraz, o ile to możliwe, rozkład podaży paszy w sezonie w przeciętnym pod względem pogodowym roku. W przypadku stosowania zmiennego systemu użytkowania (pastwiskowo-kośnego) podane w tabeli 6 powierzchnie pastwisk należy powiększyć o 50-100%.

Orientacyjna powierzchnia pastwiska i obsada zwierząt w zależności od wielko.ci plonu przy założeniu równomiernej podaży paszy w sezonie

Plon zielonej masy, t z ha	Sezon pastwiskowy dni	Zapotrzebowanie zielonej masy dla 1 DJP dziennie (kg) i w sezonie (t)	Powierzchnia pastwiska dla 1 DJP, ha	Dopuszczalna obsada DJP×ha-1
20	160	80 ok.13	0,65	1,5
30	160	80 ok.13	0,43	2,3
40	160	80 ok.13	0,32	3,1

     W Polsce wyróżnia się dwa systemy wypasu tj. wypas rotacyjny oraz wypas ciągły, wśród których stosowane są różne sposoby w zależności od różnych czynników. Do najczęściej stosowanych sposobów przydatnych w warunkach gospodarstw ekologicznych należą: wypas kwaterowy, dawkowania paszy, zagonowy i wypas ciągły. Każdy z wymienionych systemów i sposobów wypasu ma swoje zastosowanie. Każdy ma określone zalety ale i wady. Nie ma rozwiązań idealnych. Co najwyżej mogą być bardziej lub mniej racjonalne czy efektywne. Najpowszechniej stosowanym i najbardziej efektywnym jest system rotacyjny, polegający na systematycznym spasaniu runi z określonych części pastwiska sposobem kwaterowym lub dawkowania paszy.