|
| Indyk |
W stanie dzikim indyki żyją w stadach na terenach lasów Północnej Ameryki, dopiero 50 lat temu zaczęto selekcjonować te ptaki w celach typowo produkcyjnych. Hodowcy wyhodowali rasy indyków typowo użytkowe, aby w krótkim okresie chowu rosły i nabierały na wadzę oraz aby były opłacalne w hodowli. Z upływem lat pracy nad tym gatunkiem ptaków stworzono osobniki, które już we wczesnych stadiach rozwoju uzyskiwały pełne umięśnienie. Dzięki temu obecnie w
hodowlach indyków zużywa się mniej paszy, a produkt końcowy nie traci swojej jakości. Indyki są największymi ptakami domowymi, są zaliczane do drobiu grzebiącego w ziemi podobnie jak kury, perlice oraz przepiórki, ale w kwestii karmienia ich, nie należy traktować ich tak samo. Różnice fizjologiczne tych gatunków są różne i na tyle istotne, że zmieniają obraz przebiegu ich tuczu. Aby tucz indyków był opłacalny, należy wziąć pod uwagę różnorodne potrzeby pokarmowe tych ptaków.
|
| Stado indyków |
Przebieg tuczu brojlerów indyczych różni się od tuczu innych
gatunków drobiu. Młode indyki potrafią szybciej przybierać na masie ciała niż inne ptaki, ponadto odkładają mniej tkanki tłuszczowej. Mięso indyków jest chudsze, zawiera więcej białka i wody niż mięso innego drobiu grzebiącego w ziemi. Indyki mają także inne zapotrzebowanie pokarmowe na pełnowartościowe białko (wyższe niż u innego ptactwa) oraz energię (niższe). Indyki w warunkach naturalnych są zwierzętami owadożernymi. Przewód pokarmowy indyków jest krótszy niż u kur (przewód pokarmowy indyków jest podobny do przewodu pokarmowego zwierząt mięsożernych). Indyki mają także mniejsze wole, żołądek mięśniowy oraz posiadają słabiej rozwiniętą wątrobę. Przez to indyki zjadają mniejsze porcje, ale w ciągu jednego dnia jedzą często. Wątroba stanowi kluczowy narząd w procesie przemian białka, węglowodanów oraz tłuszczów, a także magazynuje różne witaminy i materiały. Wątroba odpowiada także za oczyszczenie organizmu z toksyn. Wielkość wątroby w stosunku do wielkości ciała indyka jest bardzo mała, dlatego jest bardzo obciążona. Wielkość płuc oraz wielkość serca do masy ciała dorosłego indyka jest także mniejsza, niż u
innych ptaków. Z tego to powodu układ krążeniowo- oddechowy indyków jest mniej wydolny, co skutkuje mniejszą odpornością na przegrzanie oraz stres w hodowli. Indyki są użytkowane w kierunku mięsnym, w ich hodowli wyróżnia się typy użytkowe, które różnią się długością dojrzewania oraz końcową masą ciała: lekkie, średnio ciężkie, ciężkie.
|
| Dwa indyki |
Żywienie indyków jest uwarukowane od danego systemu ich chowu, stanu fizjologicznego oraz od ich wieku. W hodowli indyków wyróżnia się chów intensywny, półintensywny oraz ekstensywny. Zapotrzebowanie indyków na pokarm jest inne w różnych stadiach wiekowych. Młode indyki w pierwszej fazie wzrostu potrzebują większego zaopatrzenia w składniki wysokoenergetyczne. Starsze osobniki nie wymagają już tyle białka, witamin i minerałów jak młodsze. Imponujące wyniki produkcyjne w hodowli osiąga się poprzez skarmianie paszami o dużej koncentracji energii. Najekonomiczniej wychodzi stosowanie odpowiednio przygotowanych
pełnoporcjowych mieszanek dla indyków. Ptaki posiadają wrodzoną skłonność do marnowania i rozrzucania paszy poza karmidła (
konieczne jest stosowane karmideł dla indyków) i wybierania poszczególnych ulubionych składników paszowych. Stosowanie mieszanek granulowanych zmniejsza problem rozrzucania pokarmu, granulaty mogą być stosowane już od czwartego tygodnia życia. Odpowiednia struktura paszy stymuluje także ścianę żołądka i warunkuje większą sekrecję enzymów koniecznych do prawidłowego trawienia.
|
| Karmidło dla indyków |
Najgorszym okresem dla hodowcy w chowie indyków jest ich pierwszy tydzień życia, ponieważ bardzo często w tym okresie indyki przejawiają brak apetytu, należy je karmić
odpowiednią paszą dla młodych indyków. Młode ptaki bardzo często wydziobują sobie pierze i mogą wystąpić upadki z powodu śmierci głodowej. W chowie indyków należy wszystkim ptakom zapewnić swobodny dostęp do
karmideł, aby nie musiały ze sobą rywalizować o miejsce i pokarm. Odgłos sypanej paszy do karmidła zachęca ptaki do gromadzenia się u jego źródła, dlatego warto w chowie indyków przeprowadzać karmienie częściej, ale w mniejszych ilościach. Gdy pisklęta ukończą 4 tygodnie życia można zacząć je karmić
specjalną mieszanką paszową dla starszych ptaków. Specjalne mieszanki paszowe są ukierunkowane na szybki wzrost osobników przy zachowaniu małego poboru paszy, ponadto pomaga w osiągnięciu wysokiej strawności pokarmu oraz jego dobrej przyswajalności. Najczęściej w paszach dla indyków składnikami są: pszenica, pszenżyto, śruta sojowa, rzepak, makuch rzepakowy, tłuszcz zwierzęcy, fosforan dwuwapniowy, węglan wapnia, chlorek sodu, węglan sodu. Wpływają one optymalnie na prawidłową perystaltykę jelit.
|
| Czarny idnyk |
Indyki różnią się także od kur tym, że w okresie około 7-10 tygodni życia spada ich odporność, ptaki wówczas stają się bardzo wrażliwe na panujące warunki atmosferyczne, źle znoszą zwiększoną wilgotność powietrza, przeciągi oraz zbyt duże stężenie gazów w budynku w którym przebywają. W tym okresie warto aby hodowca dodał do paszy ptaków rośliny, które są bogate w olejki eteryczne (cebula, czosnek, krwawnik), warto także dodać składniki regulujące florę drobnoustrojową przewodu pokarmowego indyków. Indyki które są trzymane w zamknięciu powinny mieć zapewniony żwirek w wieku około 10 tygodni, który ułatwi ptakom trawienie pasz, które były bogate w włókna.
Hodowca powinien pamiętać, że wszystkie zmiany żywieniowe indyków należy wprowadzać bardzo powoli i w małych ilościach, aby przewód pokarmowy indyków przyzwyczaił się do danej zmiany pokarmowej.
|
| Hodowla indyków |
W intensywnym systemie chowu stosuje się tucz pięciostopniowy (do 3 tygodnia życia, od 3 - 9 tygodnia życia, od 10 do 16 tygodnia życia (do osiągnięcia dojrzałości płciowej), od 17 tygodnia życia do końca tuczu). W chowie półintensywnym hodowca może także wykorzystać przydomowe pastwisko wraz z połączeniem z mieszankami pasz treściwych. Młode indyki należy żywić drobno pociętą sieczką z traw, lucerny oraz koniczyny.
Tucz ekstensywny indyków ogranicza się zazwyczaj do wykorzystania głównie pastwiska z niedużym udziałem dodatków pasz treściwych. Młode indyki wyprowadza się na wybieg kiedy są już porośnięte dobrze opierzone. Niestety poprzez takie karmienie ptaki mogą posiadać niedobory białka, które będą się odbijać negatywnie w okresie wzrostu, takie ptaki będą wolniej przybierały na masie ciała i starsze osobniki w przyszłości będą się charakteryzowały gorszym umięśnieniem. Dodatkowo indykom można podawać zboża, które zostały wyprodukowane w gospodarstwie domowym, pozwala to na zmniejszenie kosztów odchowu ptaków.
