Wygląd piesaka

Młody piesak

      Z pokroju piesak różni się znacznie od lisa pospolitego. Sprawia wrażenie zwierzęcia znacznie mniejszego, ale pod względem ciężaru różnica jest nie duża.

ciężar osobników dorosłych w okresie jesiennym wynosi
samców około 4,5 kg
samic około4,0 kg

ciężar osobników dorosłych w okresie zimowym
samców około 6,0 kg
samic około 5,5 kg


      Budowa piesaka jest dość krępa, głowa szczególnie pysk, dalej uszy, ogon i kończyny są znacznie krótsze niż u lisa pospolitego, który wydaje się nie tylko większy, ale i znacznie zgrabniejszy od piesaka.

długość samców wynosi od 80 do 100 cm

długość samic od 75 do 95 cm
Z czego na ogon przypada około 25 - 30 cm.

Piesak na śniegu

      Długość ogona u piesaków wynosi około połowę długości tułowia, u lisów natomiast ?/? długości ciała. Na ogonie po stronie wierzchniej w odległości około 6-8 cm od nasady ogona znajduje się u piesaków gruczoł wydzielający tłustą maź o specyficznym zapachu potęgującym się podczas okresu rui.

      Okrywa włosowa piesaka w dużym stopniu rożni się od okrywy lisa. Jest ona o wiele delikatniejsza oraz gęstsza w związku z przewagą (w stosunku do lisa) rozwoju podszycia nad włosami pokrywowymi. Powoduje to dość często występowanie tendencji do niekorzystnego spilśniania się włosów jeszcze na żywym zwierzęciu. Poza tym charakterystyczną cechą okrywy włosowej piesaków jest mniejsze zróżnicowanie jej na brzuchu i grzbiecie pod względem wysokości, gęstości oraz innych cech.

      Na wolności piesaki na okres zimowy zmieniają na ogół barwę okrywy z letniej, szarobrunatnej na białą, pod tym względem istnieje duża zmienność osobnicza i część zwierząt nie wykazuje skłonności do zmiany umaszczenia. Pierwsze nazwane są "lisami białymi" , drugie "lisami niebieskimi"

      Jak wynika z określenia "zmienność osobnicza pod względem umaszczenia", piesaki niebieskie nie różnią się niczym od białych, z wyjątkiem barwy okrywy, w jednym miocie występują osobniki o różnym umaszczeniu.

      Ze względu na wysoką wartość użytkową futra tak z piesaka niebieskiego, jak i z białego do hodowli wzięto zarówno osobniki bielejące, jak i nie bielejące i za pomocą drogi selekcji wyhodowano dwie odmiany - niebieską oraz białą - o zasadniczym umaszczeniu nie rozczepiającym się w potomstwie.

      Oprócz zmienności polegającej na zmianie lub niezmienianiu barwy letniej na zimową istnieje oczywiście zmienność osobnicza w obrębie umaszczenia zimowego i letniego. Zatem wśród osobników białych w zimie istnieje cała gama białości o różnorodnych odcieniach, przy czym śnieżnobiałym występuje na wolności dość rzadko, z reguły na fermach jako wynik selekcji.

      W Polsce hodowane są głównie piesaki niebieskie w różnych nieustalonych odmianach. Piesaków białych jest u nas bardzo niewiele.

      Na rynku futrzarskim rozróżnia się zwykle trzy typy futer piesaków niebieskich

grenlandzkie

islandzkie

alaskańskie

Piesak w zaroślach