Ferma piesaków

Mały piesak

      Jeśli zamierzamy założyć fermę dla piesaków, musimy wziąć pod uwagę czynniki gospodarcze, czyli zapewnienie tym zwierzętom odpowiednią paszę. Duża rolę w odżywianiu piesaków stanowią ryby morskie oraz słodkowodne i odpadki z przetwórni rybnych.

      Zwierzęta przywiezione z innych krajów mogą się nie zaaklimatyzować w naszych warunkach klimatycznych. Powinniśmy więc zaopatrzyć naszą fermę w zwierzęta które urodziły się w niewoli w naszym kraju. Tereny wilgotne, na których często występują mgły nie nadają się na zakładanie fermy piesaków. Ferma piesaków powinna znajdować się na równym terenie.

      Piesaki nie reagują na widok obcych osób, na hałas oraz na ruch panujący niedaleko ich fermy. Nawet zwierzęta żyjące na wolności na widok ludzi nie uciekają, wręcz przeciwnie przybliżają się do nich, nie dają się przepłoszyć nawet jeśli człowiek je zaatakuje, zrani lub w najgorszym wypadku zabije. Miejsca o dużym ruchu komunikacyjnym nie nadają się na sąsiadowanie z fermą piesaków.

Piesak

      Ferma piesaków powinna być odpowiednio i starannie ogrodzona siatką, tak samo jak bywa w przypadku fermy lisów srebrzystych. Budynki dodatkowe np. wierze obserwacyjne nie są konieczne, ze względu na niską płochliwość i łagodność piesaków.

      W nowozelandzkich fermach dla piesaków nie robi się obszerniejszych ogrodzonych wybiegów dla młodych zwierząt. System ten stosowany niegdyś w odniesieniu do lisów zawiódł szczególnie wyraźnie u piesaków. Wobec łatwości zapadania piesaków na zarobaczenie trudno utrzymać je w dobrym stanie zdrowotnym. Piesaki lepiej i szybciej niż lisy kopią bardzo głębokie nory, co utrudnia kontrolę nad jakością i ilością młodych na wybiegu. Skłonność do pilśnienia okrywy, która pojawia się nawet przy klatkowym utrzymywaniu piesaków, występuje tym silniej na wybiegach, wskutek zanieczyszczenia się owłosienia i mechanicznych uszkodzeń futra przy jednoczesnej niemożliwości przeczesywania zwierząt.