Usuwanie odpadów w chowie alkierzowym

Zgodnie z obowiązującą ustawą z dnia 26.07.00 r. (Dz.U. 2000r., nr 89, poz. 991) na 1 ha użytków rolniczych można zastosować do 170 kg N w postaci czystego składnika. Ustalenie to jest zgodne z dyrektywą azotanową (CD 91/676/EEC o ochronie wód przeciw zanieczyszczeniom azotanowym z rolnictwa). Ustawa wprowadza również regulacje, co do czasu stosowania nawozów. Nie można ich dawkować na gleby zalane wodą, zamarznięte, przykryte śniegiem. Nawozów azotowych i gnojowicy nie można stosować na glebach bez okrywy roślinnej, o nachyleniu ponad 10%. Gnojowicy nie wolno stosować także podczas wegetacji roślin przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi. Nadto od 25.10.08 r., obornik i gnojowica muszą być przechowywane na płytach i w zbiornikach (przez okres 6 miesięcy).
Za przyjazne dla środowiska, czyli ekologiczne, uznać należy takie technologie, których procesy i produkty uboczne nie powodują trwałych zmian w homeostazie ekosystemów. Wiele zależy tu od ilości lub stężeń szkodliwych związków. Najczęściej w tym miejscu wymienia się gnojowicę i efekty tzw. przenawożenia nią użytków zielonych czy upraw. Azot i fosfor w niej zawarte występują w formie łatwo mineralizowanych i uwalnianych połączeń. Pod uwagę brać także trzeba występujące w gnojowicy związki organiczne (np. fenole), metale ciężkie czy patogeny. Same odchody mogą być równie niebezpieczne, co stwierdza się przy otwartym systemie utrzymania świń. Przetwarzanie gnojowicy poprzez strącanie, fermentację tlenową i beztlenową daje zmienne efekty, ale z pewnością zwiększa koszty. Dlatego jako produkt uboczny preferowany jest obornik o dużym udziale azotu organicznego, korzystnym stosunku C:N, poprawiający strukturę gleby. Właściwości takie posiadają również komposty. Ważnym elementem ściołowego utrzymania świń jest posiadanie płyty obornikowej, nawet dla budynków z głęboką ściółką. Tylko w ten sposób ograniczy się straty azotu i skażenie lokalnych wód podziemnych. Zgodnie z aktualnym stanem prawnym budowa płyty obornikowej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia inwestycji. Od roku 2008, każde gospodarstwo zobligowane będzie do posiadania płyty lub zbiornika. Już teraz przestrzegać należy natomiast obostrzeń, co do sytuowania płyty. Szczególnie wiążące jest zadane 30 m odległości od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń mieszkalnych na sąsiedniej działce. Na utrzymywana 1 SD przewidzieć należy 3,5 m2 płyty gnojowej.
Dla zbiorników gnojowicowych wymagana objętość wynosi 11m3/SD. Także i tu wymagane jest zachowanie określonych odległości, jak choćby 15 m od okien i drzwi budynku mieszkalnego sąsiedniej działki, czy osi studni. Zalecić przy tym należy budowę zbiorników zamkniętych, jak to ustalono w zaleceniach Helcom sygnowanych przez RP. Te otwarte są bardziej uciążliwe dla środowiska i wymagaj ą pozwolenia na budowę niezależnie od wielkości.
Na zakończenie wspomnieć należy o możliwościach kompostowania obornika, a szczególnie gnojówki i gnojowicy z innymi produktami odpadowymi lub ubocznymi. Z całą pewnością taka modyfikacja postępowania z odchodami zwierz ąt, chroni środowisko pozwalając jednocześnie na optymalizacje ich nawozowego wykorzystania.